Długo myślałem o tym wpisie. Mam wrażenie, że każda dyskusja dotykająca sprzętowej strony fotografii jest od początku skazana na nieskończony chaos. Ponoć świat fotografujących dzieli się na tych, którzy uważają, że sprzęt nie ma większego znaczenia i tych, których już stać na dobry sprzęt. Moim zdaniem podejście to zmienia się z czasem. Ciągły rozwój technologiczny daje coraz to nowe możliwości. Każdy kolejny aparat potrafi więcej, lepiej, bardziej, szybciej. Łatwo można dać się wciągnąć w tę studnię bez dna.

Pytanie brzmi: “ile ci wystarczy” i “ile ci potrzeba”? Życie fotografa to w zasadzie ciągłe zmaganie się z rzeczywistością. W końcu w robieniu zdjęć chodzi o to aby uwięzić w obrazie naturę jednak natura to nie tylko realność chwili, modela, światła… to także suma tych wszystkich niuansów i niedoskonałości jakie towarzyszą naszemu postrzeganiu świata. Oko ludzkie jest doskonałe ponieważ nie jest doskonałe. Widzenie jest sumą ruchów oka, które skanuje każdą scenę. Polecam przyjrzeć się badaniom ruchów oka, w których na obraz z kamery nałożony jest ruch oka. Mój – opisywany w poprzednim poście – powrót do fotografii analogowej pozwala mi porównać te dwa odległe od siebie światy techniki. Mam wrażenie, że aparat cyfrowy ma za zadanie jak najdoskonalej zapisać rzeczywistość i o to właśnie toczy się ciągły wyścig zbrojeń. Aparat analogowy jest jaki jest – niedoskonałość medium jakim jest film nadaje zdjęciom charakteru… Wcale nie twierdzę, że którekolwiek z tych rozwiązań jest lepsze. Raczej pokazuje to, że jest wiele dróg, które prowadzą do Najwyższego Celu jakim jest uwięzienia obrazu.

W fotografii piękne jest to, że każdy może w niej odnaleźć siebie dopasowując wszystko w około do swoich potrzeb i oczekiwań. Dla wszystkich starczy miejsca. Przytulny kącik znajdą ci, którzy tarzają się w trawie podglądając świat w kropli rosy ale też starczy miejsca na tej samej łące dla fotografa, który obiektywem rozbiera swoją modelkę inny zaś spędzi dziań cały szukając odpowiedniego kadru w abstrakcji sunącej powolnie chmury. I tak samo jednemu trzeba do satysfakcji nowoczesnych procesorów, najnowszych matryc i mega-hiper-ultra-XX-USM-L-Ex komu innemu zaś starczy jedynie sprawne i niezawodne urządzenie do rejestracji obrazu.

Nie ma co kruszyć kopii, nie ma co zaglądać sobie do toreb. Choć apetyt rośnie w miarę jedzenia trzeba mieć w pamięci, że to co warte jest oglądania – to zdjęcie a pytania, które warto sobie na ich temat zadawać to nie “jak” i “czym” a “dlaczego”?  To zdjęcia muszą się bronić a nie sprzęt jakim się je robi a żeby tak było to przede wszystkim trzeba robić zdjęcia.

A na koniec – jeszcze jeden zabawny rysuneczek.

I pozostawiam tak ten wpis mimo, że uważam go za nieskończony.

W sumie nic takiego. Piszę to, bo warto czasem fotografując spojrzeć na świat mrużąc oczy. Po pierwsze pomaga to ocenić nieco lepiej walory kompozycyjne a po drugie – dostrzec piękno w abstrakcyjnej kompozycji.

Jeśli ktoś ma ochotę na tapetę – proszę bardzo.

Dziś tylko tyle niestety. Ciągle staram się poukładać w głowie pomysły na bardziej rzeczowe publikacje. Mam nadzieje już niedługo przystąpić do ich realizacji. Trzymajcie kciuki!

Fotografia jest moją pasją, którą uprawiam od dawna. Fotografią w wydaniu analogowym zajmowałem się dłużej niż cyfrową (lustrzankę cyfrową nabyłem zaledwie dwa lata temu). Zatem film nie jest mi obcy wcale. Wkładając pierwszą rolkę do mojej nowej zabaweczki czułem powracającego ducha przeszłości. Cofnąłem się w czasie myśląc, że przecież nie odszedłem tak daleko…

Pierwszy film…

… i od razu chciwość kadrów, światła. W zasadzie większość swojej przygody z analogiem przeżyłem z lustrzankami zatem pierwsze przymiarki były nauką ostrzenia i kadrowania aparatem dalmierzowym. To zupełnie inna bajka. Cicha migawka o cherlawym wręcz dźwięku, ciężki (tak, jak lubię) korpus, dźwięk naciąganego filmu cudowne uczucie wahania – nacisnąć już czy jeszcze nie. Czy to jest ten moment? A może będzie lepszy? Może inaczej podejść? Trochę przeszkadzała mi momentami dość duża jak mi się zdawała minimalna odległość ostrzenia (80 cm), brakowało – ach przeklęte przyzwyczajenia z cyfry – szybkiego podglądu fotki jednak poczułem znów przyjemność obcowania z czymś co jest bardziej materialnym, mechanicznym. Szybko wypstrykałem film i zaniosłem do wywołania. Efekty były zachęcające.

Drugi film…

Po pierwszej rolce lepiej już rozumiałem kwestię ostrości i kadrowania, szybciej operowałem ustawieniami. Aparat ma program automatyczny (preselekcja czasu czy automatyka przysłony jak kto woli) więc można skupić się na kadrze i chwili. Ponieważ aparat kupiłem z przeznaczeniem na reportaż – w ten sposób wystrzelałem drugą rolkę. Przy okazji reportażu strzeliłem kilka ujęć bardziej portretowych i ze dwa-trzy zdjęcia architektury. Wywołane zdjęcia były obiecujące. Nadal czułem, że jeszcze nie do końca rozumiem techniczną stronę aparatu ale kadry były już prawie jeśli nie dokładnie takie jakich oczekiwałem. Zdjęcia reportażowe robiłem tak, aby wyzyskać niewielką głębię jaką daje obiektyw, efekt wspaniały.

Trzeci film…

O ile pierwsze dwa filmy były czarno-białe, postanowiłem przetestować aparat na kolorowej kliszy. Trzecia rolka była wspaniała. Zrobiłem kilka zdjęć z użyciem lamp, kilka w ostrym grudniowym słońcu, kilka przy świetle zwykłej żarówki. Powoli zacząłem zakochiwać się w metalowym cacku. Emocje wypełniały każdą chwilę z aparatem w ręce. Coraz odważniej przykładałem aparat do oka w miejscach i sytuacjach, w których nawet nie odważyłbym się wyciągnąć i przyłożyć do oka mojej ostentacyjnej, wielkiej o jakże zwracającej na siebie uwagę lustrzanki cyfrowej. Zacząłem podglądać. Taki aparat jest dyskretny. Mam czasem odczucie nawet, że kiedy celujesz do ludzi z takiego archaicznego aparatu – ludzie traktują cię z pobłażaniem (choć zdarzyły się też westchnienia i wyrazy szacunku ze strony mijających mnie fotoamatorów). Przerysowane kolory, pięknie wyrysowane kontury, plastyka uchwyconych obrazów – wracała mnie ciągle do czasów młodości gdy z drżeniem rąk w niewielkim mieście odbierałem odbitki po kilkudniowym oczekiwaniu. Chciałem więcej i więcej, póki co w kolorze!

Czwarty film…

Wczoraj odebrałem wywołaną i zeskanowaną czwartą rolkę. Być może przez moje rosnące oczekiwania, być może przez zbytnie poczucie pewności siebie i opanowania już sprzętu poczułem pierwsze rozczarowanie, które po chwili ułożyło się z lekcję. Na tym czwartym filmie miałem najmniej zdjęć, które uważałem za udane. Zdjęcia, na które czekałem, po których spodziewałem się, że będą ciekawe, fajne i ostre – były słabe, niekontrastowe a czasem z punktem ostrości daleko od miejsca, w którym go ustawiałem. Mój Canonet dał mi lekcję pokory oraz przypomniał najważniejszą – zdaje się – rzecz związaną z fotografią analogową. Fotografia zawsze była sztuką, wyrażeniem wiedzy, doświadczenia i umiejętności. W czasach przed-cyfrowych niewielu posiadło ją w stopniu biegłym. Dlatego fotografującego zawsze otaczała specyficzna aura (wywołana również przez unoszące się wokoło niego opary wywoływaczy i utrwalaczy).

Piąty film…

… jak na razie spokojnie czeka na mnie na sklepowej półce. Nie kupiłem go jeszcze. Nie wiem czy będzie to negatyw czarno-biały czy też kolorowy. Nie obraziłem się na mojego metalowego przyjaciela, nie mam mu przecież nic do zarzucenia. Nie ma we mnie nawet cienia złości czy żalu. Patrzę na niego z podziwem. Obracam go w dłoniach jakbym prosił go o pomoc. Zamykam oczy i wracam znów pamięcią do czasów młodości, zapach ciemni, emocje jakie towarzyszyły pierwszym odbitkom, podglądanie starszych, bardziej zaawansowanych w magicznej sztuce fotografii kolegów. Wielki Duchu Fotografii, nie daj mi proszę zabłądzić w gąszczu bitów, bajtów i pikseli.

Post Scriptum

Kiedy wczoraj na prędce chciałem wywołać film (czwarty) pojechałem do Media Marktu. Choć całkiem niedawno wywoływałem i skanowałem tam negatyw wczoraj usłyszałem: “Ale my już proszę Pana nie mamy maszyny, zlikwidowaliśmy bo to się nie opłaca. Wie Pan stoi to to zalane chemią a chętnych w miesiącu to na palcach jednej ręki można policzyć”. Zatem przemija… A ja właśnie mam ochotę płynąć pod ten prąd. Lustrzanka cyfrowa śpi w torbie a na stoliku leży Canon Canonet QL17 GIII dyskretnie połyskując satynowym wykończeniem korpusu. Mam nawet wrażenie, że uśmiecha się teraz pod nosem. W końcu wygrywa z hiper-mega-pixo-nowoczesnym młodszym braciszkiem pełnym procesorów, przetworników i funkcji.

Wszystkim analogowcom dedykuję i pozdrawiam!

Święta to czas życzeń. Pewnie wasze komórki rozładowały się dzisiaj od życzeń. Ja chciałem trochę inaczej bo na łamach tego świeżutkiego jeszcze blogu złożyć Wam wszystkim życzenia.

Po pierwsze – Zdrowia

zdrowie jest ważne w  każdym w zasadzie wieku. Choć bardziej oczywistym jest życzenie zdrowia osobom starszym to osobiście uważam, że przyda się każdemu. Niech się Was nie imają choroby, infekcje czy zwykłe przeziębienia! Niech oszczędzone Wam będą grypy świńskie, ptasie oraz sezonowe. Niech Was omijają dolegliwości żołądkowe oraz zwykłe bóle głowy z kacem włączie.

Po drugie – Szczęścia

W zasadzie dla każdego szczęście jest czym innym. Niech się Wam zatem materializuje to szczęście pod każdą pożądaną postacią. Szczęście w miłości ważne jest tak samo jak szczęście  w kartach. Życzę też szczęścia w Lotto!

Po trzecie – Sukcesów

I tutaj znów niech ten sukces będzie mierzony Waszą miarką i na Wasze potrzeby. W pracy, domu, rodzinie… Taki sukces niech będzie zachętą do stawiania sobie poprzeczki wyżej i śmielej.

Po czwarte – Czasu

… na wszystko! Przecież zawsze go brakuje!

Mógłbym pewnie tak jeszcze długo ale późno już a po tym wielkim świątecznym obżarstwie nie mam już sił walczyć z sennością. Pamiętajcie jednak, żeby przy świątecznym składaniu życzeń nie zapomnieć o sobie. Połamcie się opłatkiem sami ze sobą i złóżcie sobie najwspanialsze życzenia i pamiętajcie o nich na co dzień. Ja pewnie jak wielu z Was obiecuję sobie po nadchodzącym roku całkiem sporo. Będę trzymał kciuki za Wasz – trzymajcie i Wy za mnie.

Wszystkiego najlepszego! Niech Wam się wiedzie!
Życzy Autor wwj.art.pl

Na szczynści na zdrowie
Na to Boże Narodzenie
Winszujem wom szczynścio zdrowio
Cały Boży rok
Byście byli zdrowi weseli
Jako w niebie Anieli
By się wom rodziło kopiło
Dyślem do stodoły obruciło
By się wom chowały bysicki cielicki
Jako w lesie jedlicki
Byście mieli pełne obory pełne pudła
By wom gaździna u pieca nie schudła
Byście mieli wszystkiego dości
Jak na tej połaźnicy ości
W kazdym kątku po dzieciątku
A za piecem troje

Ten aniołek na zdjęciu to moja młodsza córka Izabela. Jedząc obiad była już bardzo zmęczona jednak na pytanie, czy pójdzie się położyć odpowiadała z uporem, że nie. Skończyła obiad pierwsza, podziękowała, odeszła od stołu i pobiegła do swojego pokoju kontynuować dzikie harce. Kiedy poszedłem do niej (nie więcej niż 10 minut później) zastałem ją właśnie w tej pozycji. Zdjęła bluzkę i skarpety i zasnęła na fotelu. Pięknie komponowała się z tym przytulnym fotelem, światło otulało ją miękko. Nie mogłem się powstrzymać przed sięgnięciem po aparat. Dzięki temu powstało fajne zdjęcie, które już zawsze będzie przypominało mi tę zabawną historię.

Nasi bliscy są najbardziej narażeni na bycie obiektami pasji fotograficznej. Należy pamiętać tylko o tym, żeby nie było to dla nich zbyt uciążliwe. Bardzo ważne jest (oh, jak sam dobrze o tym wiem!) żeby nie przebywać za aparatem więcej niż z dzieckiem za rękę.

What the Duck - "Photo Ops for Pops"

To wszystko przez to, że chcemy na zawsze zachować ulotne chwile dzieciństwa naszych pociech. Tak, żeby na starość obudzić nimi wspomnienia.

Dlaczego?

Kontakt